பிராந்திய அடையாளமும் கூட்டாட்சியும்

sid

நாட்டின் கொள்கைகளை வகுப்பதில் மாநிலங்களுக்கும் பங்கு இருக்க வேண்டுமென்கிறார் சித்தராமைய்யா.

கடந்த ஆண்டு ஜூலையில் நாங்கள் எங்களுக்கென ஒரு கொடியை வைத்துக்கொள்ள முடியுமா என ஆராய்வதற்காக ஒரு கமிட்டியை அமைக்கப்போவதாக கர்நாடக அரசு சொன்னதும் தில்லியில் உள்ள டிவி ஸ்டுடியோக்களில் இருப்பவர்கள் கொதித்துப்போனார்கள். இந்திய ஒருமைப்பாடு பற்றி கவலைப்பட்ட தொலைக்காட்சி நெறியாளர்கள், தேசியவாதம் பற்றி கர்நாடகத்திற்கு வகுப்பெடுத்தார்கள்.

இந்த ஆண்டு அந்தக் கமிட்டி, கர்நாடகத்திற்கென ஒரு கொடியை வைத்துக்கொள்ளலாம் என பரிந்துரைத்திருக்கிறது. அந்தக் கமிட்டியின் அறிக்கையை கர்நாடக அரசு ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. 1950ஆம் ஆண்டின் சின்னங்கள் மற்றும் பெயர்கள் தவறாகப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கும் சட்டத்தின் கீழ் கர்நாடகத்தின் கொடியையும் கொண்டுவரும்படி மத்திய அரசிடம் எங்கள் அரசு கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த விவகாரம் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. அதாவது, தங்கள் மாநிலத்திற்கென ஒரு கொடியை வைத்துக்கொள்வது என்ற கன்னட மக்களின் விருப்பம், கன்னட மொழிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது, தங்களுடைய வாழ்வு தொடர்பான விவகாரங்களில் முடிவெடுப்பதில் தங்களுக்குக் கூடுதல் அதிகாரம் வேண்டுமென நினைப்பது ஆகியவை வலிமையான தேசத்தை உருவாக்குவது என்ற லட்சியத்திற்கு முரணானதா?

1947ல் இந்தியா என்பது, பிறந்த குழந்தை. பிரிவினைவாத, பிளவுபடுத்தும் நோக்கங்கள் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டிய தருணம். ஆகவே, வலிமையான மத்திய அரசைக் கொண்ட மாநிலங்களின் ஒன்றியமாக இந்தியா உருவானது. சர்தார் வல்லபாய் படேல், சமஸ்தானங்களை ஒருங்கிணைத்தபோது, வலிமையான மத்திய அரசு என்பது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க வாதமாகவே இருந்தது. இப்போது 70 ஆண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. ஒரு தேசமாக நாம் சிறப்பாகவே செயல்பட்டிருக்கிறோம். காலத்தின் சவாலை எதிர்கொண்டு வெற்றிபெற்றிருக்கிறது இந்திய அரசியல் சாஸனம். இந்தித் திணிப்பின் காரணமாக, தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட போராட்டத்திலிருந்தும் பஞ்சாப், அசாம் போன்ற மாநிலங்களின் தன்னாட்சிக் கோரிக்கைகளிலிருந்தும் பயன்தரத்தக்க பாடங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ktaka-flag

ஒரு மாநிலம் தன் அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்துவதால், இந்தியா என்ற அடையாளத்திற்கு  எந்தப் பங்கமும் இல்லை என்கிறார் சித்தராமைய்யா.

இப்போது ஒன்றியம் என்ற நிலையிலிருந்து மாநிலங்களின் கூட்டமைப்பு என்ற நிலைக்கு பரிணாமமடைந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆகவே, மாநிலங்களுக்கு கூடுதல் அதிகாரம், பிராந்தியங்களின் அடையாளங்களை ஏற்பது ஆகியவை நம்முடைய தேசம் என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு முரணாக இருக்குமென நான் நினைக்கவில்லை.

கன்னட அடையாளத்தில் கர்நாடகத்திற்கு ஒரு பெருமிதமிருக்கிறது. ஹசன் மாவட்டத்தில் உள்ள ஹல்மிதியில் கிடைத்த கன்னட கல்வெட்டின் காலம் கி.பி 2ஆம் நூற்றாண்டு. பன்வசியைச் சேர்ந்த கடம்பர்களின் கன்னட ராஜ்ஜியம் கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டில் ஆட்சிசெய்திருக்கிறது. பல தசாப்தங்களாக சிவப்பும் மஞ்சளும் கொண்ட கொடியை நாங்கள் பயன்படுத்திவந்திருக்கிறோம்.

இருந்தபோதும், எங்களுடைய புகழ்பெற்ற கவிஞர் குவெம்பு சொன்னதைப்போல, கர்நாடகம் பாரதத்தின் குழந்தை. ஆகவே, தில்லி டிவி ஸ்டுடியோக்களில் உள்ள நெறியாளர்கள், நாங்கள் எங்கள் அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்துவது குறித்து கவலைப்படத் தேவையில்லை.

இந்திய ஒன்றியத்தில், நாங்கள் உறுதியாக இணைந்திருக்கும் நிலையில் எங்களைத் தினம்தோறும் பாதிக்கும் சில பிரச்சனைகளைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன். ஒப்பீட்டளவில் முன்னேறிய மாநிலங்களான கர்நாடகா, கேரளா, தமிழ்நாடு, ஆந்திரப் பிரதேசம், மகாராஷ்டிரா ஆகியவை மத்திய அரசுக்குக் கூடுதலான வரிகளைச் செலுத்தி, குறைவாகத் திரும்பப் பெறுகின்றன.

மத்திய அரசின் வரி திரும்பத் தரப்படும்போது, மாநிலங்களின் பங்கு என்று ஒரு பகுதியாகவும் மத்திய அரசின் பல்வேறு திட்டங்களுக்கு ஒதுக்கீடு என்று ஒரு பகுதியாகவும் வழங்கப்படுகிறது. மத்திய அரசின் திட்டங்களுக்கான நிதி என்பது, பல்வேறு நிபந்தனைகளுடன் வருகிறது. அந்தத் திட்டங்களைக் கட்டாயம் செயல்படுத்தி, எங்கள் பங்கை நாங்கள் பெற வேண்டியுள்ளது. ஆகவே, மத்திய அரசின் திட்டங்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதி குறைக்கப்படுவதோடு, கூடுதல் வரி செலுத்தும் மாநிலங்களுக்கு கூடுதலாக நிதியை ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும். மத்திய அரசின் திட்டங்கள், எங்களது தேவைக்கேற்றபடி மாற்றக்கூடியவையாக இருக்க வேண்டும்.

siddaramaiah-yogi-adityanath

உத்தரப்பிரதேசம் ஒரு ரூபாய் வரி செலுத்தினால், 1.79 ரூபாய் திரும்பக் கிடைக்கும். கர்நாடகத்திற்கு 47 காசுகளே கிடைக்கும்.

வரலாற்று ரீதியாகவே, தென்னிந்திய மாநிலங்கள் வட இந்திய மாநிலங்களுக்கு தங்கள் செல்வத்தைப் பகிர்ந்துவந்திருக்கின்றன. விந்திய மலைக்குக் கீழே உள்ள ஆறு மாநிலங்களும் கூடுதலான வரியைச் செலுத்தி, குறைவாகத் திரும்பப் பெறுகின்றன. உதாரணமாக, உத்தரப்பிரதேசம் ஒரு ரூபாயை வரியாகச் செலுத்தினால், அதற்கு 1.79 ரூபாய் திரும்பக் கிடைக்கிறது. கர்நாடகம் ஒரு ரூபாய் செலுத்தினால், வெறும் 47 காசுகளே திரும்பக் கிடைக்கின்றன. பிராந்திய ரீதியாகக் காணப்படும் வேறுபாடுகளைக் களைய வேண்டிய தேவை இருப்பது உண்மைதான். ஆனால், வளர்ச்சிக்கான வெகுமதி எங்கே? தென்னிந்திய மாநிலங்களில், இறப்பு விகிதமும் பிறப்பு விகிதமும் சரிசமமாகிவிட்டன. இருந்தபோதும், மக்கள் தொகையை வைத்து வரி பகிரப்படுகிறது. மக்கள் தொகையை அதிகரித்துச் செல்வதற்காக, அந்த மாநிலங்களுக்கு எவ்வளவு நாட்களுக்கு கூடுதலாக நிதி தரப்போகிறோம்?

இந்திய வர்த்தகத்தை பாதிக்கும் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மாநிலங்களையும் பாதிக்கும். ஆனால், நாட்டின் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வகுப்பதில் மாநிலங்களுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை. உதாரணமாக, தெற்காசிய சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தத்தின்படி, வியட்நாமிலிருந்து இலங்கை வழியாக குறைந்த விலையில் மிளகை இறக்குமதி செய்யலாம். ஆனால், அது கேரளாவிலும் கர்நாடகத்திலும் உள்ள மிளகு விவசாயிகளைக் கடுமையாகப் பாதிக்கும்.
மத்திய அரசின் வர்த்தகக் கொள்கையானது விவசாய இறக்குமதியை ஆதரிக்கிறது. உபரியாக உற்பத்தி செய்திருக்கும் எங்கள் விவசாயிகளின் லாபத்தை இந்தக் கொள்கை கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. மத்திய அரசின் கொள்கைகளால் விவசாயத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் சிக்கலை மாநிலங்களால் மட்டும் சரிசெய்ய முடியாது. ஜிஎஸ்டி கவுன்சிலில் இருப்பதைப் போல, வர்த்தகக் கொள்கைகளை வகுப்பதற்கும் விவசாயப் பிரச்சனைகளை விவாதிப்பதற்கும் ஒரு அமைப்பு தேவை. அப்படி இருந்தால்தான், விவசாயிகளைப் பாதிக்கும் கொள்கைகளின் மீது எங்களால் தாக்கம் செலுத்த முடியும்.

நிதி ஆயோக் மூலம் முன்பிருந்த தேசிய வளர்ச்சி கவுன்சில் கலைக்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனால், அதற்குப் பதிலாக கலந்தாலோசனை செய்யக்கூடிய எந்தவிதமான அமைப்பும் உருவாக்கப்படவில்லை. நாட்டின் கொள்கைகளை உருவாக்குவதில் மாநிலங்களின் குரல்களுக்கு அதிக பங்கு அளிக்கும் ஒரு அமைப்பு உடனடியாகத் தேவை.

ஐரோப்பாவில் உள்ள பல நாடுகளைவிட கர்நாடகம் பெரியது. பெரும்பாலான இந்திய மாநிலங்கள் அப்படித்தான். இந்தியா வலிமையாக இருக்க வேண்டுமென்றால், அதில் உள்ள மாநிலங்கள் வளர்ந்து, வளமுடன் இருக்க வேண்டும். மாநிலங்கள் தங்கள் திறமைக்கும் அறிவுக்கும் ஏற்ற வகையில் வளர அனுமதிக்கும் நிலையை நாம் எட்டிவிட்டோம். மாநிலங்கள் தங்கள் அடையாளங்களை உறுதிப்படுத்துவது தொடர்பாக எந்தவிதமான கற்பனையான பயமும் தேவையில்லை. தங்கள் பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வகுப்பதில் அவர்களுக்கு கூடுதல் சுதந்திரம் தேவை. தங்கள் தகுதிக்கேற்ப, வெளிநாடுகளில் இருந்து கடன்பெற அனுமதிக்கப்பட வேண்டும். மத்திய அரசின் அனுமதிக்காகக் காத்திராமல் தாங்கள் விரும்பிய உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்கிக்கொள்ள முடிய வேண்டும். தாங்கள் விரும்பிய திட்டங்களை வகுக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும்.

நாம் விரும்புகிறோமோ இல்லையோ, இந்திய மாநிலங்கள் மொழியின் அடிப்படையில் அமைந்தவைதான். இந்திய அடையாளம் உருவாவதற்கு முன்பாகவே இங்குள்ள மாநிலங்களின் மொழியும் கலாச்சாரமும் உருவாகிவிட்டன. இருந்தபோதும், இந்தியர்களாகிய நாம் பொதுவான வரலாறு, பொதுவான நாகரீகம், பொதுவான விதியால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நான் ஒரு கன்னடன் என்ற என்னுடைய பெருமிதம், நான் ஒரு இந்தியன் என்ற பெருமிதத்துடன் எவ்வகையிலும் முரண்படவில்லை.

கன்னட மொழிக்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டுமெனப் பேசும்போது, இந்தி ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக வாதிடும்போது, மாநிலக் கொடியை உருவாக்கும்போது, வலுவான இந்தியாவை உருவாக்க நாங்கள் பங்களிப்புச் செய்கிறோம் என்ற நம்பிக்கை எங்களுக்கு இருக்கிறது. காரணம், தன்னம்பிக்கை மிகுந்த இந்தியா என்பது, தன் குழந்தைகளின் தனி அடையாளங்களை மதிக்கும்.


கட்டுரையை எழுதிய சித்தராமைய்யா, கர்நாடக முதல்வர்

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 Comment

மாலைக் கோனார் சந்தனக் கடை பொம்மைகளின் மர்மம்

27498077_1179821568816235_1941011473_n

மாலைக் கோனார் சந்தனக் கடையில் இப்போதும் கூடியிருக்கும் கூட்டம்.

மதுரையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் நாடகங்களின் துவக்கத்தில் பாடப்படும் பாடல், பெரும்பாலும் இப்படி இருக்கும்:
“வந்தனமய்யா வந்தனம், வந்த சனங்கள் குந்தனும்
நாங்க வரும்போது வாங்கி வந்த மாலைக் கோனார் சந்தனம்”.

நாடகப் பாடல்களிலும் புகுந்துவிட்ட இந்த மாலைக் கோனார் சந்தனக் கடைக்கு மதுரை மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள மாவட்டங்களில் வசிக்கும் மக்களின் விசேஷங்களில் மிக முக்கியமான இடம் உண்டு. சமீப காலம்வரை கல்யாணம், காது குத்து, குல சாமிக்கு சாமி கும்பிடுதல் எல்லாவற்றிற்கும் இந்தக் கடையிலேயே சந்தனம் வாங்க முயல்வார்கள். இப்போது அந்தக் கடை அவ்வளவு தவிர்க்க முடியாத கடை இல்லையென்றாலும் இன்னும் பழைய பெயரும் மணமும் நீடிக்கவே செய்கிறது.

மதுரையில் தளவாய் அக்ரஹாரம் வழியாக மீனாட்சி அம்மன் கோவிலை நோக்கிச் செல்லும் யாருடைய கண்ணிலும் தவறாமல்படும் கடை, மாலைக் கோனார் சந்தனக் கடை. தமிழ் மீன் காரத் தெருவும் தளவாய் அக்ரஹாரமும் சந்திக்கும் இடத்தில், இந்திய வங்கிக் கிளைக்கு எதிரில் அமைந்திருக்கிறது இந்தக் கடை.

27658952_1179821545482904_2103662612_n

கடையை தற்போது கவனித்துவரும் ஜெயச்சந்திரன், 60. இவர் சுப்பிரமணியபுரம் திரைப்படத்தில் வில்லனாக நடித்தவர்.

சுப்பிரமணியபுரம் படத்தில் கதாநாயகியின் தந்தையாக, சமுத்திரக்கனியின் அண்ணனாக வருவாரே அவர்தான் இந்தக் கடையின் தற்போதைய உரிமையாளர். பெயர் ஜெயச்சந்திரன்.

“இந்தக் கடை எப்ப ஆரம்பிச்சதுங்கிற வருசம் சரியா எங்கிட்ட இல்லை. ஹாஜிமுசா ஜவுளிக்கடையும் எங்க கடையும் ஒன்னா ஆரம்பிச்சதுன்னு சொல்வாங்க” என்கிறார் ஜெயச்சந்திரன். ஹாஜிமூசா ஜவுளிக் கடை 1878ல் துவங்கப்பட்டதாக அந்தக் கடையின் பெயர்ப் பலகை சொல்கிறது. ஜெயச்சந்திரன் சொல்லும் வருடக் கணக்கு சரியென்றால், மாலைக் கோனார் சந்தனக் கடையின் வயது சுமாராக 140.

கடை துவங்கப்பட்ட காலத்தில் சந்தனம் கும்பகோணத்தில் இருந்து அரைத்து இங்கு கொண்டுவரப்பட்டது என்கிறார் ஜெயச்சந்திரன். அதற்குப் பிறகு இங்கேயே சந்தனத்தை இங்கேயே அரைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

27497925_1179821555482903_1498253263_n.jpgகடை துவங்கப்படும்போது இப்போது இருந்த இடத்தில் இல்லை. தற்போதுள்ள இடத்திற்கு சரியாக எதிரில், அதாவது தற்போது இந்திய வங்கிக் கிளை உள்ள இடத்தில் அமைந்திருந்தது. தற்போது கடை உள்ள இடம் குடோனாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. 1942ல் அந்த இடத்தின் உரிமையாளர் கடையைக் காலிசெய்யச் சொல்லவே, குடோனாக இருந்த இடத்திற்கு மாறியது கடை.

யானை மலைக்கு பக்கத்தில் உள்ள அரும்பனூர்புதூர்தான் கடையைத் துவங்கிய மாலைக் கோனாருக்கு சொந்த ஊர். அந்த ஊர் அம்மனின் பெயர் மாலையம்மன். அந்த அம்மனின் பெயரை அந்த ஊர்க்காரர்கள் எல்லோருமே பெயருக்கு முன் வைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

கடையைத் துவங்கிய மாலைக் கோனார் 1920களில் இறந்துவிட, அவரது மகன் சுப்பிரமணி வசம் கடை வந்தது. அதற்குப் பிறகு அவரது மகன் ஜெயச்சந்திரனும் அவரது மகன் சீனிவாசனும் கடையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

27497779_1179821508816241_295849355_n

மூணு பொம்மைக் கடை என பலரும் அடையாளம் சொல்லவே பொம்மைகள் விட்டுவைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்தக் கடையின் சந்தனத்தின் வாசனை தவிர, அங்கு கண்ணைக் கவரும் இரண்டு அம்சங்களும் இருக்கின்றன. முதலாவதாக, அங்குள்ள கண்ணாடி ஷோ கேஸின் மீது வைக்கப்பட்டுள்ள மூன்று பொம்மைகள்.

“ஆரம்பத்துல எதுக்கு இந்த பொம்மையை வைச்சாங்கன்னு தெரியல, பிறகு எல்லோரும் மாலைக் கோனார் கடைங்கிறதுக்குப் பதிலா, மூணு பொம்மை கடைன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சவுடனே, சரி, இதுவும் ஒரு அடையாளம்தானே இருக்கட்டும்னு விட்டுட்டோம்” என்கிறார் ஜெயச்சந்திரன்.

 

27497701_1179821515482907_1852618785_n

வாசனை திரவியங்களை அதிகம் வாங்கியதால் நெப்போலியன் நிறுவனம் வழங்கிய வெண்கலச் சிலை.

இரண்டாவது, அந்த கண்ணாடி ஷோ கேஸிற்குள் உள்ள ஒரு வெண்கலச் சிலை. “நாங்க நிறைய சென்ட் வாங்குனோம்னு அந்த சென்டை தயாரிச்ச நெப்போலியன் கம்பனி கொடுத்தது அந்தச் சிலை, நல்லாயிருக்கா?” என்கிறார் ஜெயச்சந்திரன்.

தலைமுறை தலைமுறையா இந்தத் தொழிலைப் பார்த்துக்கிட்டிருக்கோம். போக மனசில்லை என்கிறார் ஜெயச்சந்திரன். அப்புறம் எப்பிடி சினிமாவுல நடிச்சீங்க என்று கேட்டால், சசிகுமார் நம்ம சொந்தக்காரன். அவன் கேட்டான்னு நடிச்சேன், அவ்வளவுதான் என்று சொல்லிவிட்டு, சந்தனத்தை உருட்ட ஆரம்பிக்கிறார் மனிதர்.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

மிகப் பெரிய கருத்தரங்குகளை ஊடக நிறுவனங்கள் நடத்தலாமா?

கடந்த பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளாகவே பல ஊடக பெருநிறுவனங்கள் மிகப் பெரிய கருத்துரங்குகளை நடத்திவருவது, பலருக்கும் தெரிந்ததுதான். ஆனால், இந்த கருத்தரங்குகள் எப்படி அவற்றின் இதழியல் தரம் எப்படி பாதிக்கப்படுகிறது என கேரவன் இதழில் ஒரு கட்டுரை வெளிவந்துள்ளது. அதன் சில பகுதிகள் தமிழில்:

01_Media-Functions_The-Caravan-magazine_December_2017-653x435

ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் மாநாட்டில் பிரதமர் மோதி, எச்டியின் உரிமையாளர் ஷோபனா பார்தியா. இதற்குப் பிறகு பாபி கோஷ் வெளியேற்றப்பட்டார்.

1. கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் மிகப் பெரிய ஊடக நிறுவனங்கள் நடத்தும் கருத்தரங்குகள், மாநாடுகளில் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய அரசியல்வாதிகள் முதல் அமெரிக்க துணை அதிபர்கள் வரை கலந்துகொள்கிறார்கள். சமீபகாலமாக பிரதமர் மோதியையும் இம்மாதிரி நிகழ்வுகளில் பார்க்க முடிகிறது. சமீபத்தில் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸும் டைம்ஸ் குழுமும் நடத்திய இம்மாதிரி இரு நிகழ்வுகளில் நடந்த சம்பவங்கள், இதழியல் அறத்தில் இந்த கருத்தரங்குகள் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

2. மார்ச் மாதம் எகனாமிக் டைம்ஸ் நடத்திய குளோபல் பிசினஸ் மாநாட்டில் பாதுகாப்புக் காரணங்களைக் காட்டி பிரதமர் கலந்துகொள்ளவில்லை. மூத்த அமைச்சர்கள், அதிகாரிகளும் இதில் கலந்துகொள்வதைத் தவிர்த்துவிட்டனர். இது டைம்ஸ் குழுமத்திற்கு பெரும் அவமானமாகப் பார்க்கப்பட்டது. பொதுவாக அரசுக்கு எதிராக பெரிய நிலைப்பாடுகளை எதிர்க்காத டைம்ஸ் குழுமத்திற்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட புறக்கணிப்பு என்பது பலருக்கும் புரியவில்லை. ஆனால், இதற்கு சில நாட்களுக்குப் பிறகு நடந்த சில நிகழ்வுகள் பல விஷயங்களைப் புலப்படுத்தின. தி எகனாமிக் டைம்சில் அரசுக்கு எதிரான செய்திக் கட்டுரைகளை எழுதிவந்த ரோகினி சிங் அந்த இதழிலிருந்து வெளியேறினார். (இந்த ரோகினி சிங்தான் தி வையர் இணைய தளத்தில் அமித் ஷா மகனின் தொழில் வளர்ச்சி குறித்த கட்டுரையை எழுதியவர்)டைம்ஸ் குழுமத்தின் ரேடியோ சேனல் ஒன்றில் மோடியை கேலி செய்து வெளியாகிக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சி நிறுத்தப்பட்டது.

3. செப்டம்பர் மாதம் ஹிந்துஸ்தான் குழும உரிமையாளர் ஷோபனா பார்தியா மோதியைச் சந்தித்து, தங்கள் நிறுவனம் நடத்தும் நிகழ்வுக்கு வர வேண்டுமென அழைப்பு விடுத்தார். இதற்கு சில நாட்களில் ஹிந்துஸ்தான் குழுமத்தின் எடிட்டர் – இன் – சீஃபான பாபி கோஷ் வெளியேறினார். இதற்கு சில நாட்களில், மதம் – ஜாதியின் பெயரால் நடத்தப்பட்டுவந்த குற்றங்களைத் தொகுத்து வெளியிட்டுவந்த Hate Tracker என்ற முயற்சியை நிறுத்தியது இந்நிறுவனம்.

996e97c2823e5034a7d9ca862bbcfb9a4. இதில் எந்த நிறுவனமும் தங்கள் வருமானத்திற்கும் லாபத்திற்கும் மத்திய அரசைச் சார்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால், மோதி தங்கள் நிகழ்வில் பங்கேற்கவில்லையென்ற செய்தி, கார்ப்பரேட் உலகில் என்ன மாதிரி புரிந்துகொள்ளப்படும் என்ற அச்சம்தான் மிக முக்கியமானது. கார்ப்பரேட் விளம்பரங்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிறுவனங்களுக்கு இது மிக முக்கியமானது. ஒரு அரசு ஊடகங்களைக் கட்டுப்படுத்த விரும்பினால், தனித்தனியாக பத்திரிகையாளர்களை deal செய்வதைவிட, வர்த்தக நிறுவனங்களின் மூலம் ஒட்டுமொத்தமாக அந்த ஊடக நிறுவனத்தையே வளைப்பது எளிது.

5. 2002ல் மோதி முதல்வராக இருக்கும்போதுதான் குஜராத்தில் பெரும் கலவரங்கள் நடந்து இந்து கும்பல்கள் முஸ்லிம்களைக் கொலைசெய்தன. இதற்கு ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு சிஐஐ எனப்படும் இந்திய நிறுவனங்களின் கூட்டமைப்பு கூட்டம் ஒன்றில் மோதி கலந்துகொண்டார். அதில் மோதியை வைத்துக்கொண்டே இந்தியாவின் மிகப் பெரிய தொழிலதிபர்களான ஜாம்ஷெட் கோத்ரேஜும் ராகுல் பஜாஜும் குஜராத்தில் நடக்கும் சம்பவங்கள் குறித்து கவலை தெரிவித்தனர். கடுப்பான மோடி, சிஐஐக்குப் போட்டியாக Resurgent Group of Gujarat என்ற அமைப்பை உருவாக்கி, ஆதரித்தார். அடுத்த மாதமே சிஐஐயின் தலைவர் ஓடிவந்து மோதியிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். இதற்குப் பின் ரத்தன் டாடா போன்ற முன்னணி தொழிலதிபர்கள் அங்கீகரிக்க, தேசிய அளவிலான தலைவராக உயர்ந்தார் மோதி.
2014 தேர்தல் குறித்த ஊடகச் செய்திகளில் 2002 கலவரம் குறித்து பெரிதாகப் பேசப்படவில்லை. மோதி பெரு நிறுவனங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பாடத்தைப் பாடம் அப்படி.

1280x720-Xv9.jpg6. இம்மாதிரியான ஊடகக் கருத்தரங்குகளில் ஊடகங்கள், பெரு நிறுவனங்கள், அரசு – என மூன்று பெரிய சக்திகள் சந்திக்கின்றன. இது இதழியல் தன்மையையும் அறத்தையும் வெகுவாகப் பாதிக்கிறது. கேரவான் இதழ் இதேபோன்ற கருத்தரங்கை நடத்தியபோதும் அதற்கும் இதே மாதிரியான அழுத்தங்கள் வந்தன.

7. நியுயார்க் டைம்ஸ் இதழ் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை நடத்த NYTLive என்ற பிரிவை நடத்துகிறது. இந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவது, அதாவது யாரை அழைப்பது, எதைப் பற்றிப் பேசச் சொல்வது என்பனவற்றை NYTLiveன் வைஸ் பிரசிடெண்ட் முடிவெய்வார் என்றாலும் அதை மறுக்கு அதிகாரம் அந்த இதழில் ஆசிரியருக்கு உண்டு. இதழின் அறம் மீது சந்தேகம் வரும் என நினைத்தால் அவர் அதை மறுப்பார். அந்த இதழில் வேலைபார்க்கும் ரிப்போர்ட்டர்கள், உதவி ஆசிரியர்கள் அதில் பங்கேற்க விரும்பவில்லையெனக் கூறமுடியும். இவ்வளவு இருந்தும் இந்த ஆண்டு ஜூனில் வெளிவந்த கொலம்பியா ஜர்னலிசம் ரெவ்யூ, இம்மாதிரி நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதன் அபாயம் குறித்து எச்சரித்தது. நடந்த தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது.

8. இந்திய ஊடகச் சூழலில் இவ்வளவு புரொஃபஷனலிசம் கிடையவே கிடையாது. இதழியல் அறம் மீறப்பட்டதாக யாராவது சுட்டிக்காட்டினாலும் அது தவறாகவே பார்க்கப்படாது.

download

9. ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ், டைம்ஸ் குழுமம், இந்தியா டுடே ஆகியவற்றில் இம்மாதிரி இதழியல் பிரிவையும் இம்மாதிரி நிகழ்வுகளை நடத்தும் பிரிவையும் தனியாக வைக்கும் போக்கே கிடையாது. பத்திரிகைகளில் பணியாற்றும் இதழியலாளர்கள், இந்த மாநாட்டிற்கான வேலைகளைப் பார்க்கும்படி பணிக்கப்படுவார்கள். ரிப்போர்ட்டர் மட்டத்தில்கூட இதற்காக வேலை பார்க்க வேண்டும். அழைப்பிதழ்களைக் கொண்டு போய் கொடுப்பது, தங்கள் beatல் உள்ள முக்கியஸ்தர்கள் நிகழ்வுக்கு வருவதை உறுதிசெய்வது போன்றவை அவர்களுக்கான பணிகள்.

10. தொடர்ந்து தொடர்பில் இருப்பவர்களை அழைப்பதில் ரிப்போர்ட்டர்களுக்கு பெரிய பிரச்சனை இருக்காது. ஆனால், செய்தியாளர் சந்திப்புகளில் யாரை நோக்கி கடுமையான கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டுமோ அவர்களையே அழைக்க வேண்டியிருக்கும். அந்த நபரோ, தலைவரோ விழாவுக்கு வரும்போது இந்த செய்தியாளர் பக்கத்திலேயே நிற்க வேண்டும். பிறகு, அவர் எப்படி அந்தத் தலைவருக்கு அல்லது நபருக்கு எதிரான செய்தியைக் கொண்டுவருவார்? இதன் மூலம் அரசியல்வாதிகளுக்கும் நிறுவனத்திற்கும் இடையிலான உறவு வளர்வதால், அவர்களுக்கு எதிரா செய்திகளை வெளியிட நிறுவனங்கள் தயங்கும்.

11. அச்சு இதழ்களின் வருவாய் வெகுவாக சரிந்துகொண்டிருக்கிறது. வாங்குபவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது அல்லது அதிகரிக்காமல் அதே இடத்தில் நிற்கிறது. அவை நடத்தும் இணைய தளங்களில் இருந்து பெரிதாக வருவாய் வருவதில்லை. ஆக, நல்ல முறையில் பத்திரிகை நடத்த வேண்டுமென்றால் இம்மாதிரி நிகழ்வுகளும் தேவைப்படுகின்றன. ஆனால், அந்த நிகழ்வில், நாம் எதற்காக இதழியல் பணியில் இருக்கிறோமோ, அதற்கான காரணமே அடிபட்டுப்போகிறது. இந்தப் பின்னணியில், ஊடகங்கள் எப்படி எல்லோரையும் பற்றி செய்திகளை வெளியிடுகின்றனவோ, அதேபோல ஊடக உலகத்தைப் பற்றிய செய்திகளையும் வெளியிட வேண்டும்.


இந்தக் கட்டுரையை எழுதியவர் Hartosh Singh Bal. The Caravan இதழில் அரசியல் பிரிவு ஆசிரியர். ஆங்கிலத்தில் வெளியான கட்டுரையின் சுட்டி இது: http://www.caravanmagazine.in/perspectives/high-profile-events-news-organisations-damage-journalistic-independence

Posted in Uncategorized | Leave a comment

“ஆங்கில அரசுக்கு விசுவாசியாக இருப்பேன்” – வி.டி. சாவர்கர்

Modi-Savarkarதனது நடவடிக்கைகளுக்காக 50 ஆண்டு சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, 1911ல் அந்தமானில் உள்ள செல்லுலார் ஜெயிலுக்கு அனுப்பப்பட்டார் வி.டி. சாவர்கர். தன்னை முன்கூட்டியே விடுதலை செய்யவேண்டுமென உடனே அரசுக்கு மனு செய்தார். பிறகு 1913ல் பல முறை கடிதம் எழுதினார். முடிவாக 1921ல் இந்தியச் சிறைக்கு மாற்றப்பட்ட அவர், 1924ல் விடுதலை செய்யப்பட்டார். இனிமேல் இந்திய சுதந்திரத்திற்காகப் போராடமாட்டேன்; ஆங்கில அரசுக்கு விசுவாசமாக இருப்பேன் என்ற வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் விடுதலை கிடைத்தது. அதன்படியே கடைசிவரை நடந்துகொண்டார்.

இந்த மனிதரை ஆதர்ஷ புருஷராக கொண்டாடுபவர்கள், பெரியாரைத் தூற்றுகிறார்கள். பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு சாவர்கர் எழுதிய ஒரு கடிதத்தின் தமிழாக்கம் கீழே. கடைசி சில பத்திகள் மிக முக்கியமானவை.

To: The Home Member of the Government of India

தங்களது அன்புகூர்ந்த பரிசீலனைக்காக பின்வரும் இரு தகவல்களை முன்வைக்க அனுமதிக்க இறைஞ்சுகிறேன்:

(1) 1911 ஜூனில் நான் இங்கே வந்தபோது, நானும் என் கட்சியைச் சேர்ந்த தண்டனைக் கைதிகளும் தலைமை ஆணையரின் அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். அங்கே நான் “D” வகை கைதியாக, அதாவது அபாயகரமான கைதியாக வைக்பபடுத்தப்பட்டேன். அதன் பிறகு, அடுத்த ஆறு மாதங்கள் தனியறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தேன். மற்ற தண்டனைக் கைதிகள் இந்த தண்டனைக்கு உள்ளாகவில்லை. அங்கே எனக்கு கயிறு திரிக்கும் வேலை கொடுக்கப்பட்டது. இதில் என் கைகள் எல்லாம் புண்ணாகி, ரத்தம் வடிந்தது. பிறகு, சிறையிலேயே மிகக் கடுமையான தண்டனையான செக்கிழுக்கும் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. இந்த காலகட்டம் நெடுக, இந்த ஆறு மாதம் முடியும்வரையும் என் நடத்தை மிகச் சிறப்பானதாகவே இருந்தது. இருந்தபோதும் நான் சிறையிலிருந்து அனுப்பப்படவில்லை. என்னுடன் வந்தவர்கள் அனுப்பப்பட்டுவிட்டனர். அப்போதிலிருந்து இன்றுவரை, என் நடத்தையை எவ்வளவு நல்லபடியாக வைத்திருக்க முடியுமோ, அவ்வளவு நல்லபடியாக வைத்திருக்க முயற்சித்துவருகிறேன்.

300px-Nathuram

காந்தி கொலையாளிகளுடன் சாவர்கர்

(2) நான் தகுதி உயர்வுக்காக விண்ணப்பித்தபோது, நான் சிறப்பு நிலைக் கைதி என்பதால் என் தகுதி உயர்த்தப்பட மாட்டாது எனக் கூறப்பட்டது. எங்களில் யாராவது நல்ல உணவோ, சிறப்புச் சலுகையோ கேட்டால் “நீங்கள் சாதாரண தண்டனைக் கைதிகள். மற்றவர்கள் என்ன சாப்பிடுகிறார்களோ, அதைத்தான் சாப்பிட வேண்டும்” என்று சொல்லப்படும். ஆகவே, எங்களை மோசமாக நடத்துவதற்காக மட்டுமே சிறப்பு நிலை கைதியாக வகைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதை யுவர் ஆனர், நீங்கள் பார்க்க முடியும்.

(3) இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் வெளியில் அனுப்பப்பட்டுவிட்ட நிலையில், என்னையும் விடுதலை செய்ய வேண்டுமென வேண்டுகிறேன். நான் இதுவரை இரண்டு தடவையோ, மூன்று தடவையோ வழக்குக்குள்ளாகியிருந்தும் விடுவிக்கப்படவில்லை. பத்துக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் வழக்குக்குள்ளானவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளனர். என்னை விடுதலை செய்ய ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டபோது, வெளியில் இருந்த அரசியல் கைதிகள் பிரச்சனை செய்து, உள்ளே வந்தபோது நான் அவர்களுடன் சேர்ந்து சிறையில் அடைக்கப்பட்டேன்.

(4) நான் இந்தியச் சிறைகளில் இருந்திருந்தால், எனக்கு நல்ல தண்டனைக் குறைப்பு கிடைத்திருக்கும். வீட்டிற்கு இன்னும் அதிக கடிதங்களை எழுதியிருப்பேன். என்னைப் பார்க்கவும் ஆட்கள் வந்திருப்பார்கள். சாதாரணமான வகையில், இங்கு நாடு கடத்தப்பட்டிருந்தால் இந்நேரம் இந்தச் சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருப்பேன். ஆனால், இந்தியச் சிறைகளில் இருப்பதால் கிடைக்கும் வசதிகளும் கிடைக்கவில்லை; இங்கே கொண்டுவரப்படுவதால் கிடைக்கும் சலுகைகளும் இல்லை. ஆனால், இரு இடங்களில் உள்ள சிரமங்களையும் நான் அனுபவிக்கிறேன்.

trial-of-godse-etc-photo-division

காந்தி கொலைவழக்கில் நீதிமன்றத்தில் கொலையாளிகள், சாவர்கர் பின்னால் அமர்ந்திருக்கிறார்.

(5) ஆகவே, யுவர் ஆனர், என்னை இந்தியச் சிறைக்கு அனுப்புவதன் மூலமோ, அல்லது நாடு கடத்தப்பட்ட கைதியாக நடத்துவதன் மூலமோ இந்த மாறுபட்ட நிலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். உலகின் சுதந்திரமான நாடுகளில் உள்ள நாகரீகமான அரசாங்கங்களில் அரசியல் கைதிகளுக்கு வழங்கப்படுவது போன்ற சிறப்புச் சலுகை எதையும் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், மிக மோசமான கைதிகளுக்கும் குற்றம் செய்வதையே வழக்கமாக வைத்திருப்பவர்களுக்கும் வழங்கப்படுவதைப் போன்ற சலுகையாவது வழங்கக்கூடாதா? இந்தச் சிறையில் என்னை நிரந்தரமாக அடைத்துவைப்பது, வாழ்க்கை குறித்தும் நம்பிக்கை குறித்தும் நிராசையை ஏற்படுத்துகிறது. குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு சிறையில் அடைக்கப்படுபவர்களின் விஷயம் வேறு. ஆனால் சார், நான் 50 ஆண்டு கால சிறை தண்டனையை எதிர்நோக்கியிருக்கிறேன். சிறை வாழ்க்கையை எளிதாக்க மிக மோசமான தண்டனைக் கைதிகளுக்குக்கூட கிடைக்கும் சலுகைகள்கூட எனக்கு மறுக்கப்படும் நிலையில், இம்மாதிரியான தனிமைச் சிறையில் நாட்களை நகர்த்த எனக்கு எப்படி ஆன்ம சக்தி கிடைக்கும்? ஒன்று, என்னை இந்தியச் சிறைக்கு அனுப்பிவிடுங்கள். அங்கு எனக்கு தண்டனைக் குறைப்பும் நான்கு மாதங்களுக்கு ஒருமுறை பார்வையாளர்களைச் சந்திக்கும் வசதியும் கிடைக்கும். துரதிர்ஷ்டவசமாக இம்மாதிரி சிறைப்பட்டவர்களுக்கு அவ்வப்போது அன்புக்குரியவர்களைப் பார்ப்பதென்பது எவ்வளவு பெரிய வரம்?

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, 14 ஆண்டுகளில் விடுதலை செய்யப்படும் தார்மீக ரீதியான உரிமை – சட்ட ரீதியான உரிமை இல்லை என்றாலும் – கிடைக்கும். மேலும், கூடுதலாகக் கடிதங்களைப் பெற முடியும். வேறு சில சலுகைகளும் கிடைக்கும்.

அப்படியில்லாவிட்டால், இங்கிருக்கும் பிற தண்டனைக் கைதிகளைப் போல, ஐந்தாண்டுக்கு ஒரு முறை சிறை விடுப்பு அளித்து என் குடும்பத்தினரை இங்கு வரவழைத்து சந்திக்க அனுமதிக்க வேண்டும். இவை வழங்கப்பட்டால், எனக்கு ஒரே ஒரு குறை மட்டுமே இருக்கும். அதாவது, என் தவறுகளுக்கு மட்டுமே என்னைப் பொறுப்பாக்க வேண்டும். மற்றவர்களின் தவறுகளுக்கு அல்ல. ஒவ்வொரு மனிதனின் அடிப்படை உரிமையான இதனை நான் கேட்டு வாங்க வேண்டியிருப்பது பரிதாபம்தான்.

முடிவாக, 1911ல் நான் மன்னிப்புக் கேட்டு எழுதிய மனுவைப் பரிசீலித்து, அதனை இந்திய அரசுக்கு அனுப்பிவைக்க முடியுமா யுவர் ஆனர்?
இந்திய அரசியலில் தற்போது ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள், அரசின் இணக்கமாகச் செல்லும் கொள்கை ஆகியவை அரசியல் சாஸனப் பாதையை மீண்டும் திறந்திருக்கின்றன.

தற்போது, இந்தியாவின் நலனையும் மனிதத் தன்மையை மனதில் கொண்டிருப்பவன் எவனும் குருட்டுத்தனமாக முள் நிரம்பிய பாதையில் இறங்க மாட்டோம். 1906-07ல் நிலவிய நிராதரவான சூழல் எங்களை அமைதியும் வளர்ச்சியும் கூடிய பாதையிலிருந்து வழிமாறச் செய்துவிட்டது.

ஆகவே இந்த அரசானது, அதற்குப் பலவிதத்திலும் நன்மை பயக்கக்கூடியது என்பதை மனதில் கொண்டு, என் மீது கருணை கொண்டு விடுதலை செய்தால், நான் அரசியல்சாஸன ரீதியான வளர்ச்சியை மட்டுமே ஆதரிப்பவனாக இருப்பேன். அம்மாதிரியான வளர்ச்சிக்குத் தேவைப்படும் ஆங்கில அரசுக்கு விசுவாசியாக இருப்பேன்.

நாங்கள் சிறையில் இருக்கும்பட்சத்தில், இந்தியாவில் உள்ள மாட்சிமை தாங்கிய அரசரின் ஆயிரக்கணக்கான விசுவாசமிக்க பிரஜைகளின் இல்லங்களில் நிஜமான மகிழ்ச்சி இருக்காது. தண்ணீரைவிட ரத்தம் அடர்த்தியானதுதானே. ஆனால், நாங்கள் விடுதலை செய்யப்பட்டால் மக்கள் உடனே அரசுக்கு நன்றி தெரிவிக்கும் வகையிலும் சந்தோஷத்திலும் கூச்சலிடுவார்கள். இந்த அரசு, ஒருவரை பழிவாங்கி, முடக்குவது என்பதைவிட மன்னிக்கவும் நல்வழிப்படுத்தவும் தெரிந்த அரசு.

மேலும், நான் அரசியல்சாஸன பாதைக்கு மாறுவது, இந்தியாவிலும் வெளிநாட்டிலும் ஒரு கட்டத்தில் என்னை வழிகாட்டியாகப் பார்த்த தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட இளைஞர்களை சரியான பாதைக்கு திருப்பும். அரசிற்காக, அது விரும்பும் எந்த ஒரு பணியிலும் என்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறேன். என்னை விடுதலை செய்தால் கிடைக்கக்கூடிய பலன்களோடு ஒப்பிட்டால், என்னை சிறையில் வைத்திருப்பதன் மூலம் கிடைப்பது எதுவுமேயில்லை.

பலம் வாய்ந்தவனே கருணையுள்ளவனாக இருக்க முடியும். ஆகவே, பாதைமாறிப் போன மகன், அரசு என்ற பெற்றோரின் கதவைத் தட்டாமல் வேறு எங்கு செல்ல முடியும்?

யுவர் ஆனர், இந்த விஷயங்களைக் கவனத்தில் கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.
வி.டி. சாவர்கர்.

(From R.C. Majumdar, Penal Settlements in the Andamans, Publications Division, 1975)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

அனைத்து ஜாதியினரையும் அர்ச்சகராக்கும் விவகாரத்தில் தமிழ்நாட்டில் நடந்தது என்ன?

22448525_1111300055668387_641077537494656689_n

அனைத்து ஜாதியினரையும் அர்ச்சகராக்கும் விவகாரத்தில் தீவிரமாக செயல்பட்டவர்கள் பெரியாரும் மு. கருணாநிதியும்.

கேரளாவில் தலித்கள் 6 பேர் உள்பட பல ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் அர்ச்சகர்களாக நியமிக்கப்பட்டதையடுத்து, இந்தக் கோரிக்கையை முதன் முதலில் முன்னெடுத்த தமிழ்நாட்டில் இது ஏன் நடக்கவில்லை என்று தீவிரமாக விவாதிக்கப்படுகிறது.

ஜாதி பேதங்களைக் கடந்து, தகுதியின் அடிப்படையில் அர்ச்சகர்களை நியமிப்பது என்ற விவகாரத்தில் என்ன நடந்தது என்பது குறித்து ஒரு சின்ன டைம்லைன். இதில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர்கள் இரண்டு பேர்; ஒருவர் பெரியார், இன்னொருவர் மு. கருணாநிதி.

1. அனைத்து ஜாதியினரும் கோவில் கருவறைக்குச் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டுமென்று கூறிய பெரியார், இதற்கான கிளர்ச்சி 1970ஆம் ஆண்டு குடியரசு தினத்தன்று நடக்குமென அறிவித்தார்.

“இந்த கர்ப்பகிரகம் என்ற பூச்சாண்டிகள் பார்ப்பனரல்லாத மக்களை இழிமக்கள், இழிபிறப்பாளர்கள் என்றாக்கப்படுவதற்காகத்தான் இருந்துவருகிறதேயல்லாமல், மற்றபடி வேறு எந்த புனிதத் தன்மையையும் பாதுகாக்கவல்லதல்ல என்பதே நமது கருத்து” (விடுதலை – 19.10.1969) என்று குறிப்பிட்டார் பெரியார்.

தமிழகத்தின் முக்கியமான கோவில்களில் இந்தப் போராட்டம் நடக்குமென்றும் திருநீறு பூசித்தான் கோவில்களில் நுழையலாமென்றால் தொண்டர்கள் பூசிக்கொள்ளலாம் என்றும் பெரியார் கூறினார்.

2. இந்த அறிவிப்பையடுத்து, அப்போதைய முதல்வர் மு. கருணாநிதி அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகராவதற்கான சட்டம் விரைவில் இயற்றப்படும் என்றும் பெரியார் தன் போராட்டத்தை ஒத்திவைக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக்கொண்டார். போராட்டம் ஒத்திவைக்கப்பட்டது.

3. எல்லோரையும் அர்ச்சகராக்க அனுமதிக்கும் இந்தச் சட்டம், ஏற்கனவே இருந்த இந்து சமய அறநிலைய ஆட்சித் துறை சட்டத்தின் பிரிவு 55, 56, 116 ஆகியவற்றில் செய்யப்பட்ட திருத்தச் சட்டம்தான். இதற்கான மசோதா 2.12.1970ல் தமிழக சட்டமன்றத்தின் இரு அவைகளிலும் நிறைவேற்றப்பட்டது. இதன் முக்கிய கூறு, இந்துக் கோவில்களின் எல்லாப் பகுதிகளின் நியமனத்திலும் பாரம்பரிய கொள்கையை நீக்குவது (பிரிவு55ல் செய்யப்பட்ட திருத்தம்). பிற பிரிவுகளில் செய்யப்பட்ட திருத்தத்தின்படி, சமய நிறுவன ஊழியர்கள் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுத்தல், தகுதிகள் ஆகியவை குறித்தது. (இணைப்பு பார்க்க)

22406155_1111300495668343_2646621409965870035_n22406443_1111301245668268_2821933460654009950_n (1)

4. இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து சேஷம்மாள் என்பவர் வழக்குத் தொடர்ந்தார். உச்ச நீதிமன்றத்தில் எஸ்.எம். சிக்ரி, ஏ.என். குரோவர், ஏ.என். ரே, டி.ஜி. பாலேகர், எம்.எச். பெக் ஆகியோர் இந்த வழக்கை விசாரித்து 1972 மார்ச் 15ஆம் தேதி தீர்ப்பு வழங்கினர். அதன்படி, இந்தச் சட்டம் அரசியல் சாஸனம் அளிக்கும் மத வழிபாட்டுச் சுதந்திரத்தை மீறுவதாக கூறியது. ஒரு கோவிலில் அர்ச்சகரை நியமனம் செய்யும்போது, ஆகமங்களை மீறி அறங்காவலர் நியமனங்களை மேற்கொள்ள மாட்டார் என்று அரசு கூறியதைச் சுட்டிக்காட்டிய நீதிபதிகள், குறிப்பிட்ட இனம், உட்பிரிவு, குழுவிலிருந்தே அர்ச்சகரை நியமிக்க வேண்டும் எனச் சுட்டிக்காட்டியது. ஆனாலும் மனுதாரரின் அச்சத்திற்கு இப்போது அவசியமில்லை என்று கூறி சேஷம்மாளின் மனுவைத் தள்ளுபடி செய்தது.

சட்டத்தை எதிர்த்தவரின் மனு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டதாகத் தோன்றினாலும் ஆகமத்திற்கு உட்பட்டே நியமனங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்பதை இந்த உத்தரவு வலியுறுத்தியது.
(https://indiankanoon.org/doc/641343/)

5. இந்த நீதிமன்ற உத்தரவை பெரியார் கடுமையாக விமர்சித்தார். 1973 டிசம்பர் 8-9ல் பெரியார் திடலில் நடந்த தமிழர் சமுதாய இழிவு மாநாட்டில் பேசிய பெரியார், நண்பர் கருணாநிதி கொண்டுவந்த சட்டத்தை நீதிமன்றம் செல்லாது என்று ஆக்கியதால் ஆத்திரம் அதிகமாவிட்டதாகக் குறிப்பிட்டார்.

6. உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் அரசியல் சாஸனப் பிரிவு 25ஐப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருப்பதால், அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராக்குவதற்கு ஏதுவாக அந்தப் பிரிவை நீக்க வேண்டுமென கருணாநிதி மத்திய அரசை வலியுறுத்த ஆரம்பித்தார். பிரதமருக்கு கடிதங்களை எழுதினார். பிரிவு திருத்தப்படவில்லை. 1976ல் தி.மு.க. ஆட்சி கலைக்கப்பட்டது.

7. அடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த எம்.ஜி.ஆர். 1982ல் நீதியரசர் மகாராஜன் தலைமையில் கோவில் வழக்கங்களில் செய்யப்பட வேண்டிய சீர்திருத்தங்கள் குறித்து ஆராய்ந்து அறிக்கை அளிக்க ஒரு குழுவை அமைத்தார். அந்தக் குழுவும் அனைத்து ஜாதியினரும் உரிய பயிற்சிக்குப் பிறகு அர்ச்சகராக நியமிக்கப்படலாம் என்று கூறியது. ஆனால், அதற்கு முன்பாக அரசியல் சாஸன சட்டப்பிரிவு 25 -2ல் திருத்தம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று கூறினார்.

8. இந்த குழுவின் அறிக்கை கிடைத்த பிறகு இது பற்றி ஆராய ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டது தவிர, வேறு எதையும் எம்.ஜி.ஆர் செய்யவில்லை.

9. எம்.ஜி.ஆர்., ஜெயலலிதா (1991) ஆகியோர் வேதாகம பயிற்சிப் பள்ளி துவங்கப்படும் என்று அறிவித்தார்களே தவிர, அப்படி எதையும் திறக்கவில்லை.

10. இதற்குப் பிறகு, 2006ஆம் ஆண்டில், மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்த தி.மு.க. அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராவதற்கான அரசாணையை வெளியிட்டது. பார்க்க இணைப்பு.

22406004_1111300065668386_5310624553916965671_n

11. 1996ல் ஒரு முறை ஆட்சிக்கு வந்த தி.மு.க., அப்போதே இதைச் செய்யாமல் 2006ல் செய்தது ஏன் எனக் கேட்கலாம். அந்த காலகட்டத்தில், அரசியல் சாஸன சட்டத்தை திருத்தாமல் அனைத்து சாதியினரையும் அர்ச்சகராக்கும் சட்டத்தை தமிழக அரசு இயற்ற முடியாது என தமிழக அரசு நினைத்தது. முந்தைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு, மகாராஜன் குழு அறிக்கை, அதனை ஆராய அமைக்கப்பட்ட கிருஷ்ண ரெட்டியார் அறிக்கை ஆகியவை இதே வலியுறுத்தியிருந்தன. ஆனால், 2002ல் ஆதித்யன் Vs கேரள அரசு என்ற வழக்கில் தீர்ப்பு வழங்கிய கேரள உயர்நீதின்றம், ஆகமங்கள், மதப் பழக்க வழக்கங்கள் எல்லோரும் சமம் என்ற இந்திய அரசியல் சாஸனத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைக்கு எதிராக இருந்தால், அவை சட்டரீதியாக செல்லாது என்று கூறி, அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராக்க முடியும் என்று தீர்ப்பளித்தது. அப்போது தமிழகத்தில் ஆட்சியிலிருந்த ஜெயலலிதா ஏதும் செய்யாத நிலையில், மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்த தி.மு.க., இந்த அரசாணையை வெளியிட்டது.

12. அரசாணை வெளியிடப்பட்டதோடு தமிழ்நாட்டில் மதுரை, திருச்சி, சென்னை, திருச்செந்தூர், திருவண்ணாமலை, பழனி ஆகிய இடங்களில் அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகள் துவங்கப்பட்டு, மாணவர்கள் சேர்க்கப்பட்டனர்.

13. இதற்கென புதிய மசோதாவை உருவாக்கியது தமிழக அரசு. இந்த மசோதாவை எதிர்த்து மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலில் உள்ள ஆதி சிவாச்சாரியார்கள் சங்கம் நீதிமன்றத்தை அணுகி தடை உத்தரவைப் பெற்றது. ஆனாலும், அர்ச்சகர் பள்ளிகள் அந்த ஆண்டு தொடர்ந்து நடந்தன.

14. இந்த வழக்கில் 2015 டிசம்பரில் மீண்டும் குழப்பமான தீர்ப்பை வழங்கியது உச்ச நீதிமன்றம்.

மேலே உள்ள குறிப்புகளைப் பார்க்கும்போது இந்த விவகாரத்தில் தி.மு.க. தொடர்ந்து செயல்பட்டுவந்திருப்பதை யாரும் எளிதில் கவனிக்க முடியும். எப்போதுமே, கடந்த காலத்தில் என்ன நடந்தது என்பதை அறிந்து பேசுவதே, நிகழ்கால வெற்றிகளுக்கு உதவும்.

ஆகவே, பெரியார் ஒரு அயோக்கியர், கருணாநிதி அயோக்கியர், திராவிடம் பேசியவர்கள் எதுவுமே செய்யவில்லை என்று புலம்பும் முன் இந்த வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்வது நல்லது.

————————————————————————–

இந்த விவகாரங்கள் குறித்து மேலும் அறிய வேண்டியவர்கள் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள்:

1. பெரியார்: மரபும் திரிபும் – எஸ்.வி. ராஜதுரை, தமிழ் முழக்கம் வெளியீடு.

2. The renewal of the priesthood: modernity and traditionalism in a South Indian temple – சி.ஜே. ஃபுல்லர், பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழக வெளியீடு.

3. Towards a Non – Brahmin Millennium: From Iyothee Thas to Periyar – வ. கீதா, எஸ்.வி. ராஜதுரை

4. அனைத்து சாதியினருக்கும் அர்ச்சகர் உரிமை ஏன்? – திராவிடர் கழக வெளியீடு.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

“நீடாமங்கலத்தில் நிகழ்ந்ததென்ன சொல்லுவீர்”

22550461_1117725211692538_4029107963656546586_o

நீடாமங்கலத்தில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்ட இடம்.

1937ஆம் வருடம். அப்போதைய தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் உள்ள நீடாமங்கலம் கிராமம். தென்தஞ்சை ஜில்லா காங்கிரசின் 3வது மாநாடு இந்த ஊரில் 28.12.1937ல் நடைபெற்றது. மாநாட்டின் வரவேற்புக்குழு தலைவர் அந்தப் பகுதியில் பெரும் நிலக்கிழாராக விளங்கிய டி.கே.பி. சந்தன உடையார். அவருக்குச் சொந்தமான அல்லது அவரது தமையனாருக்குச் சொந்தமான ஒரு மாளிகையில் மாநாடும் அதை ஒட்டிய மைதானத்தில் சமபந்தி விருந்தும் நடைபெற்றன. முற்பகல் மாநாடு முடிந்ததும், சமபந்தி போஜனம் நடப்பதால், எல்லோரும் வந்து சாப்பிடலாம் என அங்கிருந்த தாழ்த்தப்பட்டவர்களையும் அழைக்கின்றனர். 2,3 முறை அழைத்ததால், அவர்களும் சாப்பிட அமர்ந்தனர்.

ஆனால், சிறிது நேரத்திலேயே டி.கே.பி. சந்தன உடையாரின் ஆட்கள், “ஏண்டா, பள்ளப்பயல்களா, உங்களுக்கு இவ்வளவு ஆணவமா, இந்தக் கூட்டத்திலே வந்து சாப்பிடலாமா?” என்று கேட்டபடியே அவர்களைத் தாக்க ஆரம்பித்தார்கள். அடிதாங்காமல் அவர்கள் ஓடிவிடவே, அடுத்த நாள் அவர்கள் வேலை பார்த்த பண்ணைக்குச் சென்று உடையாரின் ஆட்கள் தாக்கினர். பந்தியில் உட்கார்ந்து உணவருந்திய சுமார் 20 பேருக்கு மொட்டையடிக்கப்பட்டது. சாணிப் பால் கரைத்து ஊற்றப்பட்டது.

காங்கிரஸ் கட்சி நடத்திய மாநாட்டில் நடந்த இந்தக் கொடூரத்தை முதன் முதலில் வெளியுலகிற்குக் கொண்டுவந்தவர்கள் அந்தப் பகுதியில் தீவிரமாகச் செயல்பட்ட சுயமரியாதை இயக்கத்தினர். இது தொடர்பான செய்திகளை பெரியாரின் விடுதலை நாளேடு வெளியிட ஆரம்பிக்கிறது.

“ஹரிஜனங்களுக்கு காங்கிரஸ் மரியாதை” என்ற பெயரில் துண்டறிக்கையையும் அச்சடித்து வெளியிடுகிறது சு.ம. இயக்கம்.
இது தொடர்பாக பெரியாருக்குத் தந்தி அனுப்பப்பட்டவுடன், விடுதலை நாளிதழின் ஆசிரியர் குழுவில் இருந்த அ. பொன்னம்பலனாரை நீடாமங்கலத்திற்கு களவிசாரணைக்கு அனுப்புகிறார் அவர். பொன்னம்பலம் அங்கு தங்கி, இது தொடர்பான செய்திகளை விடுதலைக்கு அனுப்ப ஆரம்பித்தார். குடியரசிலும் இது தொடர்பான செய்திகள் வெளியாக ஆரம்பித்தன.

22729141_1117725181692541_5025143411868936821_n

குடியரசு இதழின் முகப்பில் தாக்கப்பட்டவர்களின் புகைப்படங்கள்.

அப்போது காங்கிரசிற்கு ஆதரவாக இருந்த தினமணி நாளிதழ் இதற்கு மறுப்புச் செய்திகளை வெளியிட்டது. ஆனால், விடுதலை வன்முறைக்கு உள்ளானவர்களிடமிருந்து ஆதாரங்களைப் பெற்று தொடர்ந்து வெளியிட்டது. தாக்குதலுக்குள்ளான சிலரை ஈரோட்டிற்கு அழைத்துவந்து பாதுகாப்பளித்தது சுயமரியாதை இயக்கம்.

இந்த சம்பவம் தொடர்பாக சட்டப்பேரவையில் சென்னை நகர மேயரும் தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர்களில் ஒருவருமான ஜெ. சிவசண்முகம் பிள்ளை கேள்வியெழுப்புகிறார். இதற்கு, பதிலளித்த அரசு, தாக்குதல் ஏதும் நடக்கவில்லையென மறுத்தது.
இருந்தபோதும் இந்த விவகாரம் தொடர்பாக சுயமரியாதை இயக்கம் தொடர்ந்து எதிர்வினையாற்றிவந்தது. 19.1.1938ல் பொள்ளாச்சியில் பெரியார் இது குறித்துப் பேசினார்.

21ஆம் தேதி குன்னூரில் நடந்த கூட்டத்திலும் இது தொடர்பாக எழுந்த கேள்விகளுக்கு பெரியார் பதிலளித்தார்.

“நீடாமங்கலத்தில் நடந்ததென்ன” என்ற தலைப்பில் 28ஆம் தேதியன்று ஒரு கூட்டத்திற்கு சுயமரியாதை இயக்கம் ஏற்பாடு செய்தது. இதில் பெரியார், சி.என். அண்ணாதுரை, அ. பொன்னம்பலனார் ஆகியோர் பேசினர். தாக்குதலுக்கு உள்ளான தேவசகாயமும் இதில் கலந்துகொண்டு நடந்தது என்ன என்பதை விவரித்தார்.

நீடாமங்கல நிகழ்வை ரிப்போர்ட் செய்ததற்காக விடுதலை வெளியீட்டாளர், ஆசிரியர் ஆகியோர் மீது பிப்ரவரி மாதத்தில் உடையாரின் சார்பில் மானநஷ்ட வழக்குத் தொடரப்பட்டது. இந்த வழக்கில் இருவருக்கும் தலா 200 ரூபாய் அபராதம் விதித்து தீர்ப்பளிக்கப்படுகிறது. இல்லாவிட்டால் 4 மாதம் சிறை தண்டனை. செஷன்ஸ் நீதிமன்றத்தில் செய்யப்பட்ட மேல் முறையீட்டில் அபராதத் தொகை தலா 100 ரூபாயாக குறைக்கப்படுகிறது.

22789113_1117725295025863_6529246861772172218_n

நீடாமங்கலம்: ஜாதியக் கொடுமையும் திராவிட இயக்கமும் நூலின் ஆசிரியர்  ஆ. திருநீலகண்டன்

 

மேலே சொன்ன இந்தத் தகவல்களையெல்லாம் குடியரசு, விடுதலை நாளிதழ் பதிவுகளை வைத்தும் அரசு ஆவணங்களை வைத்தும், பாதிக்கப்பட்டவர்களை நேரடியாக சந்தித்து உரையாடியும் சேகரித்து திருநெல்வேலி இந்துக் கல்லூரியின் வரலாற்றுத் துறை இணைப் பேராசிரியர் ஆ. திருநீலகண்டன் தன்னுடைய நீடாமங்கலம்: சாதியக் கொடுமையும் திராவிட இயக்கமும் புத்தகத்தில் நம் பார்வைக்கு முன்வைக்கிறார்.

ஏகப்பட்ட ஆவணங்களை மேற்கோள்காட்டி நகரும் இந்தப் புத்தகம், மிகமிக விறுவிறுப்பான ஒன்று. தற்போதைய சூழலில் கவனிக்கத்தக்க இரண்டு, மூன்று விஷயங்களை இந்த நூலின் மூலமாக சுட்டிக்காட்டுகிறார் நூலாசிரியர். முதலாவதாக, பெரியார் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் தரப்பில் நின்று ஒருபோதும் பேசியதில்லை; இடைநிலை ஜாதியினருக்கு ஆதரவாகவே செயல்பட்டிருக்கிறார் என்ற வாதத்தை சற்று அசைக்கிறது இந்தப் புத்தகம். நீடாமங்கலம் சம்பவத்தில் தாக்கப்பட்டவர்கள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள். தாக்கியவர்கள் உடையார் என்ற அதிகாரமும் பணமும் நிரம்பிய இடைநிலை ஜாதியினர். சுயமரியாதை இயக்கம் தாழ்த்தப்பட்டோர் பக்கமே நின்று பாதுகாப்பளித்ததோடு, வழக்கையும் சந்தித்தது.

22552363_1117725375025855_5417503933830367220_n

இரண்டாவதாக, அந்த காலகட்டத்தில் சட்டப்பேரவையில் 29 தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். தவிர, பல தாழ்த்தப்பட்ட தலைவர்கள் தீவிரமாக செயல்பட்டுவந்தனர். அவர்கள் இந்தத் தாக்குதல் குறித்து பெரிதாக எதிர்வினையாற்றவில்லை என்பதையும் ஆதாரங்களோடு முன்வைக்கிறார் திருநீலகண்டன்.

பேராசிரியர் ஆ. இரா. வேங்கடாசலபதியின் வழிகாட்டுதலும் மிரட்டலுமே புத்தகத்திற்கு காரணம் என்கிறார் திருநீலகண்டன். அவரது முனைவர் பட்ட ஆய்வேடான “திராவிடர் இயக்கமும் தாழ்த்தப்பட்டோரும்” என்ற பதிவும் விரைவில் நூலாக வரவேண்டும். அதற்கும் சலபதியின் மிரட்டல் உதவுமென்று நம்பலாம்.

இந்த முக்கியமான நூலை வெளியிட்டிருப்பது காலச்சுவடு பதிப்பகம்.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

கோவில் நுழைவுச் சட்டத்தை பெரியார் எதிர்த்தாரா?

meenakshi-amman-temple-1.jpgகோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தில் பெரியார் எதுவுமே செய்யவில்லை என்று சொல்வது அயோக்கியத்தனம் மட்டுமல்ல, மூடத்தனமும்கூட. ஒருவர் செய்த செயல்களைப் பற்றி எழுதும்போது, சம்பந்தப்பட்டவரின் பேச்சுகள், எழுத்துகளை மேற்கொள் காட்டுவதுதான் அறிவு நாணயம். காந்தியைப் பற்றி எழுதும்போது காந்தி குறித்து கோட்ஸே கூறியதை மேற்கோள்காட்டி, எதையாவது சொல்வதற்குப் பெயர் சங்கித்தனம்.

1.காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்தபோதே வைக்கம் போராட்டத்தில் பெரியார் பங்கேற்றது பற்றி எல்லோருக்கும் தெரியும். அவருக்கு இந்த விஷயத்தில் ஈடுபாடு இல்லையென்றால் எதற்காக அதில் போய் பங்கேற்கப் போகிறார்?

2.  சுசீந்திரத்தில் உள்ள பத்மநாபசாமி கோவிலைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் தாழ்த்தப்பட்டோர் நடக்கத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்ததை எதிர்த்து தொடர்ந்து நடந்த கிளர்ச்சிகளில் பெரியாரும் சுயமரியாதை இயக்கத்தினரும் தொடர்ந்து பங்கேற்றனர்.

3. கோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தை பகிரங்கமாக நடத்தியது சுயமரியாதை இயக்கமும் நீதிக் கட்சியும்தான். இதை மறுப்பவர்கள், இதற்கு முன்னால் யார் நடத்தியது என்பதைச் சொல்ல வேண்டும். இதற்காக அவர்கள் தாக்குதல்களையும் எதிர்கொண்டார்கள்.

4. 1930களில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின் காரணமாக தனிமைப் பட்டுப்போயிருந்தது காங்கிரஸ். 1939ல் நடக்கவிருந்த மதுரை, ராமநாதபுரம் ஜில்லா போர்டு தேர்தலை மனதில் கொண்டு மதுரை மீனாட்சிஅம்மன் கோவிலில் பள்ளியறை பூஜை முடிந்த பிறகு, சில தாழ்த்தப்பட்டவர்களுடன் நுழைந்து தேசிய அளவிலான அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார் வைத்தியநாதய்யர். இதனை அனுமதித்தவர் நீதிக்கட்சியில் இருந்தவரும் கோவிலின் நிர்வாக அதிகாரியுமான ஆர்.எஸ். நாயுடு.

5. இந்த வைத்தியநாதய்யர்தான், 1922ல் தாழ்த்தப்பட்டோர் கோவிலில் நுழைவதைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர். திரு.வி.கவின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகளில் இது பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. அப்போது எதிர்த்தவர் இப்போது ஆதரித்தது ஏன்? தேர்தல்தான் காரணம்.

22406014_1111515288980197_4847281383306716507_n.jpg

6. கோவில் நுழைவுச் சட்டத்தை அப்போதைய முதல்வரான ராஜாஜி இயற்றியதாக தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டுவருகிறது. இது ஒரு பொய். உண்மையில் என்ன நடந்தது என்றால், அப்போதைய சட்டப்படி கோவில்களில் தாழ்த்தப்பட்டோர் நுழைவதும் நுழையச் செய்வதும் குற்றம். மீனாட்சியம்மன் கோவிலையடுத்து தஞ்சாவூரிலும் சில கோவில்களில் கோவில் நுழைவுப் போராட்டம் நடந்தது. ஆகவே, கோவிலில் நுழைந்தோரையும் நுழையவிட்டோரையும் பாதுகாக்கும் ஒரு அவசரச் சட்டத்தை இயற்ற வேண்டுமென அப்போதைய ஆளுனர் எர்ஸ்கின் பிரபுவிடம் கோரினார் ராஜாஜி. அதன்படி, மேலே சொன்ன குற்றத்தைச் செய்தவர்கள் மீது வழக்குத் தொடர்வதைத் தடுக்கும் அதிகாரத்தை அரசுக்கு அளிக்கும் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.

அதாவது, எல்லோரும் கோவிலில் நுழையலாம் என்பது சட்டமல்ல. சட்டத்தை மீறி நுழைந்தவர்களை அரசு விரும்பினால் பாதுகாக்கும் என்பதுதான் சட்டம்.

7. 1938ல் தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவரான எம்.சி. ராஜா கொண்டுவந்த ஆலய நுழைவு மசோதா நிறைவேறாதபடி செய்தவர் ராஜாஜிதான்.

8. ராஜாஜி கொண்டுவந்த சட்டத்தைத்தான் பெரியார் எதிர்த்தார். “எனது நண்பர் கனம் ஆச்சாரியார் கோவில் பிரவேசம் சம்பந்தமாக பேசுவதும் செய்வதும் எல்லாம் சூழ்ச்சி என்றே எனக்குப் படுகிறது. அவர்களுக்குத்தான் அதிகாரம் இருக்க வேண்டும் என்றும் தான் இஷ்டப்பட்ட கோவில்கள்தான் திறக்கப்பட வேண்டும் என்றும் தன் இஷ்டப்பட்ட கோவில்கள்தான் திறக்கப்பட வேண்டும் என்றும் தன் இஷ்டப்படிதான் காரியம் செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறுகிறார்.

அவர் செய்த அவசரச் சட்டத்தில் கோவிலில் ஆதி திராவிடர் நுழைவது கிரிமினல் குற்றம் என்று வியக்தமாகச் சொல்லிவிட்டார். ஆனால், தன்னால்தான் சிலர் மன்னிக்கப்படக்கூடும் என்கிறார். இது ஜனநாயகமா, பொது ஜன அபிப்பிராயமா?

.. இவர்கள் நாணயமுடையவர்களாக இருந்தால், இவர்களுக்கு இருக்கும் மெஜாரிட்டியை கொண்டு கோவிலுக்குள் ஆதி திராவிடர்கள் போவதால் சாமி தீட்டுப்பட்டுவிடாது என்றும் சுத்தமாக ஆச்சாரமாக எந்த இந்துவும் இட வித்தியாசமில்லாமல் வழிபடலாம் என்றும் ஒரு சட்டம் செய்துவிட்டால், இவர்கள் கையை யார் வாங்கிவிடுவார்கள்?” என்று 1939ஆம் ஆண்டு ஜூலை 30ஆம் தேதி குடியரசு இதழில் எழுதினார் பெரியார்.

பெரியார் என்றைக்காவது கோவில் நுழைவை ஆதரித்து எழுதியிருக்கிறாரா என்று கேட்கும் மூடர்களுக்கு இதுதான் பதில்.

9. தமிழ்நாடு கேரளா மட்டுமல்ல, புனேவில் நடந்த கோவில்நுழைவுப் போராட்டத்தையும் பெரியார் ஆதரித்தார். நேப்பியர் பூங்காவில் 1929 அக்டோபரில் நேப்பியர் பூங்காவில் சௌந்தரபாண்டியனார் தலைமையில் நடந்த இதற்கான ஆதரவுக் கூட்டத்தில் பெரியார் சிறப்புரை ஆற்றினார்.

ஆக, ராஜாஜி கொண்டுவந்த மோசமான சட்டத்தை எதிர்த்த பெரியாரை, சனாதனிகளுடன் சேர்ந்துகொண்டு ஆலய நுழைவை எதிர்த்தார் என்று எழுதுவது அயோக்கியத்தனம்.

1939ஆம் வருட ஆலய நுழைவுச் சட்டம்

கோவிலில் தாழ்த்தப்பட்டோரும் வேறு சில ஜாதியினரும் நுழைவது குற்றமாக இருந்த காலகட்டத்தில், அப்படி நுழைந்தோரையும் நுழையத் தூண்டியோரையும் அரசு பாதுகாக்கும் என்பதுதான் 1939ஆம் வருட Madras Temple Entry Authorization and Indemnity Act.

உங்களுக்குத்தான் அரசில் பெரும்பான்மை இருக்கிறதே, கோவிலில் எல்லோரும் நுழையலாம் என்று சட்டம் கொண்டுவராமல், நீங்கள் விரும்பியவர்கள் நுழையலாம்; அவர்களைப் பாதுகாப்பேன் என்று சட்டம் கொண்டுவருகிறீர்களே என்பதுதான் பெரியாரின் கேள்வி.

1947ல்தான் எல்லா ஜாதியினரும் கோவிலுக்குள் நுழைவதற்கான சட்டம் இயற்றப்பட்டது. The Tamil Nadu Temple Entry Authorization Act என்பது இந்தச் சட்டத்தின் பெயர். ஏற்கனவே 1939ல் சட்டம்
சரியாக இயற்றப்பட்டிருந்தால், புதிதாக ஏன் 1947ல் சட்டம் இயற்றுகிறார்கள்?

1947ஆம் வருடச் சட்டத்தின் துவக்கத்தைப் படித்தாலே 1939ஆம் வருட சட்டத்தின் போதாமை புரியும். (இணைக்கப்பட்டிருக்கும் படங்களில் சிவப்பில் வட்டமிடப்பட்டிருக்கும் வரிகளைப் பார்க்கவும்)

22448606_1111754045622988_2714327408162255141_n

22449743_1111754102289649_3831759861442421021_n

“ஹிந்து பொதுமக்களிடமிருந்து வந்த அழுத்தத்தின் காரணமாக, 1939ஆம் வருடச் சட்டத்தின் கீழ் சில கோவில்களை சில வகுப்பினருக்கு கடந்த சில மாதங்களில் திறந்துவிடப்பட்டிருப்பது மாநில அரசுக்கு மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. ஆனால், மாநிலத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு இந்துக் கோவிலையும் எல்லோருக்கும் திறந்துவிடுவதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது” என்பதுதான் இதன் சுருக்கமான அர்த்தம்.

1939ஆம் வருடச் சட்டம் உருப்படியானதாக இருந்திருந்தால்,அதனைத் திருத்தாமல் ஏன் புதிய சட்டத்தை தமிழக அரசு இயற்றுகிறது?

விவாதப் புள்ளிகள் இதுதான்.

1. பெரியார் தமிழகத்தில் கோவில் நுழைவுப் போராட்டத்தை ஆதரிக்கவில்லை, அதற்காக குரல் கொடுக்கவில்லை,

2. ராஜாஜி கொண்டுவந்த சட்டத்தை எதிர்த்து சனாதனிகளோடு கூட்டுசேர்ந்துகொண்டார்.

பெரியார் கோவில் நுழைவுப் போராட்டம் குறித்து வலியுறுத்தினார் என்பதற்கும் அவர் அது குறித்து பேசியதற்கும் மேலேயே ஆதாரங்களை அளித்துவிட்டேன்.

ராஜாஜி கொண்டுவந்த சட்டத்தை எதிர்ப்பதற்காக பெரியார் சனாதனிகளோடு சேர்ந்துகொள்ள தயாராக இருந்தார் என்பதற்கு என்ன ஆதாரம்?

சனாதனிகளும் ஒரு சட்டத்தை எதிர்க்கிறார்கள், பெரியாரும் அதே சட்டத்தை எதிர்க்கிறார் என்பதால் இரண்டு எதிர்ப்பும் ஒன்றாகிவடுமா?

காவிரி நடுவர் மன்றத் தீர்ப்பை சம்பந்தப்பட்ட நான்கு மாநிலங்களுமே எதிர்க்கின்றன. ஆக, நான்கு பேரும் ஒரே பக்கமாக நிற்கிறார்கள் என்று அர்த்தமா?

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment